sábado, 18 de julio de 2009

MODO "ON", O RLY?... YEAH RLY



















Despois de moito tempo, por fin estou outra vez en activo. Despois de pasar por un estado de ansiedade en do maior e de esperar no hospital durante horas e horas... despois de que todo saira ben e a uns días de que meu pai volte para a casa, por fin poiden disfrutar de boa música en directo e quedarme con ganas de máis.

Onte en Castrelos actuaban Keane e para min foi un concerto xenial ^_^ cada día gústame máis miralos en directo, son fantásticos. Espero que o concello de Vigo siga traendo boa música para poder disfrutar dese precioso escenario que é Castrelos.

Boa música, boa compañía e camiseta de concerto ;-) agora sí podo decir que chegou o verán (aínda que chova). Dentro de duas semanas Paredes de Coura ^_^

martes, 23 de junio de 2009

Basi e Mosi




Estes son Basi e Mosi, meus pais, xa sei que todo o mundo lle quere moito os seus pais, eu ós meus tamén por suposto, moitísimo.

A historia de Basi e Mosi está chea de amor e sufrimento, pero sobre todo de amor. Ese amor que fai que sigan xuntos case toda a vida, ese amor incondicional que a pesar de todas as suas diferencias os mantén xuntos despois de 59 anos de matrimonio.

Agora teñen que pasar unha proba moi dura, porque teñen que operar a papá e a pesar de que pasou por cousas moi graves esta é unha situación moi delicada na que se pon moito en xogo, mellor dito, todo. Pero estamos aquí, esperando cos dedos cruzados para que todo saia ben e que poidamos seguir sendo a familia que somos por algúns anos máis, cos nosos defectos e coas nosas virtudes, pero todos xuntos.

Hoxe as 12 da noite da noite especial de San Xoán, donde todo é máxico escribo estas líneas porque creo que me fan ben, porque se realmente esta noite é a noite dos desexos, eu pido que todo saia ben, por favor, que este sexa outro paso máis para adiante, para seguir todos xuntos.

Aquí queda a miña petición, como dirían en "Cañas y Barro" "se lo diré al viento por si alguien quiere oirlo"


Bicos e feliz noite de San Xoán a tod@s

domingo, 17 de mayo de 2009

Mario Benedetti morreu












Non che digo adiós porque aínda que o teu corpo non estea aquí quédanme as tuas fermosas e sabias palabras. Esta semana é unha semana triste, duas grandes persoas nos deixan Antonio Vega e Mario Benedetti, para min importantes, porque moitísimas veces me refuxei nas suas palabras, moitas veces me acompañaron e sei que, para a miña sorte, moitas veces máis me acompañarán.

Mil gracias por regalarnos as tuas palabras, os teus pensamentos, as tuas queixas, os teus sentimentos.




Quérote moito querido compañeiro, sin conocerte en persona pero sí en pensamento.

sábado, 16 de mayo de 2009

BALADA DEL MAL GENIO


Hay días en que siento una desgana
de mi, de ti, de todo lo que insiste en creerse
y me hallo solidariamente cretino
apto para que en mí vacilen los rencores
y nada me parezca un aceptable augurio.

Días en que abro el diario con el corazón en la boca
como si aguardara de veres que mi nombre
fuera a aparecer en los avisos fúnebres
seguido de la nómina de parientes y amigos
y de todo el indócil personal a mis órdenes.

Hay días que ni siquiera son oscuros
días en que pierdo el rastro de mi pena
y resuelvo las palabras cruzadas
con una rabia hecha para otra ocasión
digamos, por ejemplo, para noches de insomnio.

Días en que uno sabe que hace mucho era bueno
bah tal vez no hace tanto que salía la luna
limpia como después de un jabón perfumado
y aquello sí era auténtica melancolía
y no este malsano, dulce aburrimiento.

Bueno, es balada sólo es para avisarte
que en esos pocos días no me tomes en cuenta.

Mario Benedetti

Hai días nos que me gustaría desaparecer,
escapar sen mirar atrás, correr sen rumbo fixo,
só eu e a miña música, esa que sempre está ahí
cando a necesito, hai días nos que non estou sociable,
non quero falar, quero estar sola conmigo mesma.

Agora que sabedes que teño eses días,
non me tomedes en conta cando, de repente, desapareza.

Bicos

Nuria

martes, 12 de mayo de 2009

Antonio Vega


Hoxe morreu Antonio Vega, hai moitas cancións del que me gustan moito. Esta é unha delas.

Gracias por moitas horas da miña vida nas que me fixeche sentir viva. Ata sempre querido Antonio.





Háblame a los ojos - Antonio Vega

Quiero decirte,
quiero decite que mi adiós
quiero decirte que mi adiós no fué, huir del follón.

Quiero que entiendas,
quiero que entiendas que ha de haber
quiero que entiendas que ha de haber un par para ser dos...
y jugar...

Y no le tengo miedo al tiempo que se va, no
yo sé que se parecen sueño y realidad, lo podría jurar.

Es el momento,
es el momento de saber,
es el momento de saber escuchar, si hay alguien más.

Nunca la lluvia dijo al hielo qué calor, noo
por eso yo nunca me quejo de su amor
Silencioso ardor.

Dí, por qué no me puedes mirar
será núestra lengua desigual
el que tu no me digas la verdad será que no me miras al hablar.

Mucho mas cerca
casi a mi lado está el azar
más cerca cada vez de ti están, el cielo y el mar.

Y no le tengo miedo al tiempo que se va, noo
nunca la lluvia dijo al hielo qué calor. Silencioso ardor



domingo, 10 de mayo de 2009

Pode un corazón apagado encenderse outra vez?


Pois sí, pode, pero con reservas, desconfiado,e deste xeito é moi difícil que algo funcione, deste xeito a desconfianza, a inseguridade cobra máis importancia, ten máis poder a hora de tomar decisións. Creo que, chegado o caso, eu non son a máis indicada para falar, xa que me deixo levar sempre por as eternas preguntas.. ¿e si...?

¿Por qué? porque xa non temos o ímpetu de antes de que nos dañaran, porque sempre temos presente que pode sair mal outra vez, xa sei que vale máis arriscarse e perder, que non facer nada e arrepentirte e perder a oportunidade. Pero eu son así, non podo cambiar, o medo o rechazo sempre estará presente, por iso desde aquí, quero deixar claro que se depende de min, nunca pasará nada.

Atentamente,

eu mesma ;-)



viernes, 8 de mayo de 2009

Cadea poética por Benedetti



Mario Benedetti está ingresado, de gravidade, dende hai unha semana nun hospital. A muller de Saramago propuso encher o ciberespazo cunha cadea poética, unha cadea que lle recorde a Benedetti que tod@s estamos con el, coa súa poesía humana, valerosa, reivindicativa.

Nós, homildemente queremos sumarnos a esta cadea poética porque, como diría Celso Emilio, queremos, nos peta e nos dá a gaña, por que nos sae de dentro, dunha tristura aceda…

Eliximos un poema que xunta humor e declaración de principios: Ustedes y nosotros.

Desfrutadeo:

Ustedes cuando aman
exigen bienestar
una cama de cedro
y un colchón especial

nosotros cuando amamos
es fácil de arreglar
con sábanas qué bueno
sin sábanas da igual

ustedes cuando aman
calculan interés
y cuando se desaman
calculan otra vez

nosotros cuando amamos
es como renacer
y si nos desamamos
no la pasamos bien

ustedes cuando aman
son de otra magnitud
hay fotos chismes prensa
y el amor es un boom

nosotros cuando amamos
es un amor común
tan simple y tan sabroso
como tener salud

ustedes cuando aman
consultan el reloj
porque el tiempo que pierden
vale medio millón

nosotros cuando amamos
sin prisa y con fervor
gozamos y nos sale
barata la función

ustedes cuando aman
al analista van
él es quien dictamina
si lo hacen bien o mal

nosotros cuando amamos
sin tanta cortedad
el subconsciente piola
se pone a disfrutar

ustedes cuando aman
exigen bienestar
una cama de cedro
y un colchón especial

nosotros cuando amamos
es fácil de arreglar
con sábanas qué bueno
sin sábanas da igual.

Mario Benedetti